Իմ աղբյուրների համաձայն՝ Պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը ներկայումս ակտիվորեն զբաղված է քաղաքական գործունեությամբ՝ կոնկրետ՝ Քաղաքացիական պայմանավորվածության (ՔՊ) համար քվեներ ապահովելով։
Այս ֆոնին, որպես անսպասելի հակադրություն, պարզվում է, որ բռնի տեղահանությունից հետո բանակում ծառայության անցած եւ իբրեւ իշխանության բարի կամքի դրսեւորում՝ հրատապ կարգով ՀՀ քաղաքացիություն ստացած արցախցիների ընտանիքների մի մասը մինչ օրս չի ստացել Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիություն։
Տեղեկացվում է, որ ներկայումս զինծառայողներին կանչում են եւ հետաքրքրվում, թե արդյոք նրանց ընտանիքի անդամները մինչ օրս ՀՀ քաղաքացի չեն։ Եթե պատասխանը դրական է, ապա նրանց ծառայությունը կարող է դադարեցվել։
Հարցին՝ ի՞նչ է հիմնավորում այս հերթական «արշավը» արցախցիների նկատմամբ, իմ աղբյուրը տալիս է հետեւյալ վարկածը․ Պաշտպանության նախարարը կարծում է, թե ՊՆ-ում աշխատանքի անցած արցախցիները արդեն դարձել են յուրային, նրանք պետությունից փող են ստանում, եւ նրանց ընտանիքները կազմում են իրենց էլեկտորատը։ Այդ պատճառով էլ նրանք դրդվում են հրատապ կարգով լուծելու քաղաքացիության հարցերը, որպեսզի մասնակցեն ընտրություններին եւ ՔՊ-ին աջակցեն։
Սակայն, ինչպես նշվում է, իրականությունը հաճախ հեռու է այս պլանավորված սցենարից։ Շատ ընտանիքներ դիմել են, սակայն ամիսներ շարունակ չեն կարողանում ստանալ ՀՀ քաղաքացիություն։
Այս իրադրությունը հարցեր է առաջացնում ոչ միայն քաղաքական, այլեւ մարդասիրական բնույթի։ Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ պետությունը, որը պաշտոնապես ընդունել է հազարավոր տեղահանված արցախցիներ, մինչ օրս չի կարողացել ապահովել նրանց ամենաբազիսական իրավունքներից մեկը՝ քաղաքացիությանը։
