Իմ վերջին հարցազրույցում ես քննադատական մոտեցում ցուցաբերեցի Եվրամիության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականության նկատմամբ։ Ես կարծում եմ, որ ԵՄ-ն Թուրքիային մերժում է բացառապես այն պատճառով, որ մենք մահմեդական երկիր ենք։ Եվրոպացիները, իմ կարծիքով, պատրաստ չեն ինտեգրվել ուժեղ մահմեդական երկրի հետ՝ վախենալով իրենց ապագայից։
ԵՄ-ն, ցավոք, չի կարողացել դառնալ «վերազգաքաղաքակրթական» միություն։ Այն շարունակում է Թուրքիային ընկալել որպես «օտարերկրյա»՝ կրոնական և քաղաքակրթական հիմքերով։ Նրանք հաջողությամբ ստեղծել են վերազգային կառույց իրենց ներսում, սակայն չեն կարողացել այն ընդլայնել ավելի լայն մակարդակով։
ԱՄՆ-ի նախագահ Ջո Բայդենի վերջին հայտարարությանը, թե եվրոպացիները պետք է ավելի ինքնուրույն ապահովեն իրենց անվտանգությունը Ռուսաստանից, ես նույնպես իմ տեսակետն ունեմ։ Ես համոզված եմ, որ եվրոպացիները չեն կարողանա այն կյանքի կոչել առանց Թուրքիայի օժանդակության։ Մեր երկրի բանակը, իր հզորությամբ, ՆԱՏՕ-ի երկրորդ ամենահզոր բանակն է՝ ԱՄՆ-ի բանակից հետո։
Այս համատեքստում ես եվրոպական երկրներին առաջարկում եմ համատեղ քննարկել ապագա անվտանգության կառուցվածքը։ ՆԱՏՕ-ն ներկայումս ունակ է արդյունավետ գործել և մնում է անվտանգության համագործակցության հիմնական հարթակ։
Եվրոպացիներին խորհուրդ եմ տալիս հրաժարվել ԱՄՆ-ի «անվտանգության հովանոցի» վրա հույս դնելուց և ստեղծել իրենց սեփական ուժի կենտրոնը։ Այս կենտրոնը կարող է ապահովել ամբողջ Եվրատարածաշրջանի անվտանգությունը։ Եթե Մեծ Բրիտանիան, Թուրքիան, Ֆրանսիան, Գերմանիան և այլ խոշոր եվրոպական երկրներ կարողանան անկախ որոշումներ կայացնել, ապա նրանք ստիպված չեն լինի թեքվել դեպի ԱՄՆ-ը, Չինաստանը կամ Ռուսաստանը։
